üdopara

18 Ekim 2010 Pazartesi

Mezuniyet - İş Arasında "GEÇİCİ İŞLER"

"Hayal ettiğin yer ile olduğun yer arasındaki uçurum gereğinden fazlaysa, bir yanlışlık var demektir." (Ü.Y)

Tam bu noktadayım. Hayallerim ile gerçekte yaşadığım hayatın acımasız farklılığındayım. Hayal etmeye başlamak zor olmuştu benim için, fakat hayallerine ulaşmanın hayal etmekten daha zor olduğunu anlamam pek zor olmadı. Neden mi bunu yazıyorum, evet şu an Antares Sanat Merkezi'nde işe başladım. Nasıl buraya yönlendiğimden bahsetmek istiyorum.

İspanya dönüşü kafamda bir çok plan ile girişimlere başladığımdan bahsetmiştim. Bu düşüncelerden birisi ise Yetiştirme Yurtları'ndaki çocuklar için bir şeyler yapmaktı. Ben de bunun için çalışmalara başladım. Önce neler yapabilirimin düşüncesine daldım.  Çok düşündüm ve zihnimin hep yapılanlara yönlendirmesinden nefret ettim. Farklılık lazımdı bana. Ama yine de girişimlerimi sürdürdüm. Önce ulusal ajansla bu konuyu görüştüm. Aynı konuda fakat farklı hedef kitleye sahip bir projenin varlığından bahsetti Alim Abi, mutlu oldum. İlk olmak istiyordum ama benden önce yapılmış ve kabul edilmiş bir proje benim için daha anlamlıydı, proje yazılabilir ve kabul edilebilirdi. Proje sahipleri ile irtibata geçtim. Çok profesyonel çalışıyorlardı. Proje bazında olmasa da bulundukları konum itibari ile  daha çok somut düşünüyorlardı. Hayalimi somutlaştırmam gerekiyordu. Bir çok toplantı yaptık. Sonra görüştüğüm kişi bana "Kukla"yı önerdi. Acaba kuklayı kullanabilir miyiz, dedi. İşte o zaman ampul yandı ve ben başladım düşünmeye. Kuklayı pek tanımıyordum ama insanların kendilerini ifade edebilmeleri için bir araç olarak kullanılabileceğinin bilincindeydim. Yıldırım Bey beni hemen kendisi kukla sanatçısı olan Hakan Abi'ye yönlendirdi. Hakan Abi ile yaptığımız görüşmeler sonucu proje kafamda iyice şekillenmeye başladı. İşte bu görüşmeler sırasında Hakan Abi iş arayıp aramadığımı sordu, boş durmam pek mantıklı değildi, ki ben de öyle düşünüyordum. Ve şu an buradayım, Antares Sanat Merkezi'nde masamda oturuyorum. Aldığım maaş hayallerimi gerçekleştirmem için yeterli değil, farkındayım ama boş durararak daha fazla zaman geçiremezdim. Beni düşündüren tek sorun 10 saat çalışmam. Zamanın bu kadar fazla olması benim verimliliğimi düşürüyor. Ama artık buradayım ve seçme şansımyok.

Ne umarak başlamıştım bu yolda yürümeye, şu an neredeyim... Beklerken mantıklı bir şeyler yapmaya çalışıyorum. Sanırım mücadele bu olsa gerek. Önce kendimle mücadele ediyorum, çalışma hayatına alışmak adına, sonra diğer insanlarla mücadele ediyorum, ben de varım burada dercesine. Sonra en zoru hayallerimle mücadele ediyorum. Çok zor oluyor onlarla başa çıkmam. Çok daha derinlemesine hayal ediyorlar. Çık bu dünyadan diyorlar, hadi uçalım birlikte masallara diyorlar... Ama ah o gerçeklik yok mu? Bir tutunca paçamdan bırakmak bilmiyor. Ben de sıyrılamıyorum ondan.

Her neyse ne!  Şu an huzurluyum, bekliyorum olacakları... Hiçbir şey yapmayarak değil hem de...


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder